افکار من

بی قضاوت بودن یعنی خیلی روی مسائل ارزش نگذاری... بیشتر هدفت یادگیری باشه... هدفت نسبی باشه... نسبت به موقعیت و اطلاعات قبلی هر تجربه می تونه درس های جدیدی داشته باشه... پس ارزش گذاری شکست و یا موفقیت معنی نداره... در هر دو حالت شاید بشه بگی موفقیت است... در هر دو حالت چیزی یاد گرفتی و باید پیش بری...حس ها مختلف است... در حالی که شخصی درجات بالای علمی داره ممکنه در چاپ یک مقاله موفق و در چاپ مقاله دیگری موفق نباشه... نباید دومی باعث نگرانی و دلخوری بشه... حالا تصور کن شخص بی سوادی که انجام یک کار و یا داشتن یک درآمد رو موفقیت می دونه و با همین خوشحال است... مسلما از لحاظ علم و سواد همچنان شخص اول در درجه بالاتری است اما شخص دوم هیچگاه به اون مسائل برخورد نداشته...پس شخص اول باید نسبت به موقعی...

خوش بین باش و جلو برو...اما هیچ وقت نترس... وسواس رو بزار کنار... بله همه چیز ممکنه و برای همه چیز هم راه حلی وجود داره... پس بهتره که روبرو بشی و راه حل رو پیدا کنی... خیلی وقتها هم در اثر همین تلاش و جلو رفتن مسائل خیلی راحت تر از اونچه فکر کنی حل می شه بخوانید...

قبلا هم بارها گفتم که دلیل خیلی از پرهیزها و استرس ها کمال طلبی است...به دنبال خودش حساس بودن رو میاره... حتی حساسیت به کوچکترین انتقادات ... با این ترس که نکنه از اون ایده آل فاصله بگیری... اینکه فکر می کنی باید یه ایده آلی صورت بگیره ... در حالیکه حتی خیلی وقتها ایده آلی وجود نداره... همه چیز نسبی و قابل قبول یا سلیقه ای است و یا اهمیتی نداره... اگر این حس رو کنترل کنی کارها خیلی راحت تر و بهتر جلو می ره... حساسیتت کمتر می شه... ثباتت بیشتر می شه... مودی نمی شی... به خودت اعتماد می کنی و از خودت لذت می بری بخوانید...

امروز اراده کردم و بلاخره سر صحبتی باز شد... بد نبود... رمزش این بود که همین کمال طلبی نداشته باش و کمال طلبی رو بگذار کنار... در حدی که نه اون لحظه خیلی فکرش رو بکن و نه حتی الان... چیزی گفتیم و گفته شد... یه چیزهایی هم دست هیشکی نیست...حتی الان می فهمم که دلیل اون زمانها هم همین کمال طلبی لعنتی بود.... بخوانید...

کمال طلبی و بلاخره تصیمها و انتخابهای مختلف مشکلی نداره... فقط به این شرط که این انتخابها و کمال طلبی و غیره موجب استرس نشه... یعنی مهم اینه که به هیچ دلیلی دچار استرس نشی و یا بتونی منبع استرس که می تونه کمال طلبی باشه رو شناسایی و خنثی کنی... مهم همون آرامش و بی خیالی است. بخوانید...

بابا صنعت شریفم سر .... نمی خوام... نه دکتر باشم نه استاد باشم... با فوق دیپلم مکانیک الان وضع و کار و زندگی شون از من بهتره... چه گوهی بخورم... اینها رو فراموش کن... ببین چقه غلطی باید بکنی... اون کیری هم بدجور وقتم رو گرفت... هیچ گوهی هم از توش در نیومد... شاید متمرکز بودم مقاله بهتری می دادم... پراکنده شد... ریده شد به زندگیم... البته اینها چیز جدیدی نیست شروع کن به ارسال اون کیری ببین چی می خواد بشه اه...به درک ... برو ببین کاری چیزی بهت نمی دن... بخوانید...

خلاصه خیلی از حرفها و رویکردها این بود که به دیگران و حضورشانببی اهمیت باشی، و کاری و حرفی که دلت میخواد رو بگی... به ویژه اینکه بعدش حتی فکر هم نکنی،... هر چقدر هم آشنا بشی، مثل همین انصاری یا قاسمی باز بی توجه به اونها و طبق میل خودت رفتار کنی، اینجوری به نفع خودت و اونهاست بخوانید...

امروز سعی کردم بازی تنیس روی میز ایران که بعد از شصت و پنج سال به نیمه نهایی رفتیم رو بدون استرس نگاه کنم. بدون اون فشارهایی که منجر به حرکات اضافی و اجباری می شه... ممکنه بپرسید این حرکات چی هستند... جالبیش اینه که نوشاد عالمیان در خود بازی این حرکات رو به نمایش می گذاشت مثلا دائم کفشش لمس می کرد و یا بند کفشش رو محکم می کرد که فقط برای کم کردن اضطراب بود...اما این یک روش مسخره است برای کم کردن اضطراب... یعنی خود ذهن هم می دونه غیر منطقی است اما مجبور به انجامش هست... یا فالها و خرافات و خوش یمن و بد یمن و یا حرکات افراد هنگام تماشایی مسابقات و غیره همه از همین طیف اضطراب و دفع اون با حرکات اضافی و تکراری هستند... وسواسها و چک کردنهای مکرر یک چیز هم جزء این رفتارها هستند.راه حل من که قبلا ه...

همونی که گفتم... اون کارت معرکه بود... معرکه بود...ولی امید و ناامیدی و غیره از همین ارتباط دادن های بی خود شروع می شه... باید بتونی جدا کنی مسائل رو و بلند پرواز نباشی... مثلا به شکل کلی من توی هوش مصنوعی خبره هستم... توی برنامه نویسی حرف ندارم... چون کار کردم و خلاقیت لازم رو دارم... اما خوب مثلا توی مکانیک یا برق به شکل حرفه ای خیلی نمی دونم... حالا قرار نیست به خاطر کمال طلبی بگم نه من یا باید در همه رشته ها خبره باشم و یا اینکه هیچی نیستم... این یک نوع تفکر صفر و یک است... بقیه مسائل هم همین است... نباید به خاطر وسواس و بلندپروازی مسائل غیر مرتبط رو به هم ربط داد... در زمینه هوش مصنوعی ادعات می شه و در زمینه برق متواضعانه می گی که آماده یادگیری هستی و خیلی چیزهاش رو نمی دونی و برات سوال...

بحث کردن با کسی که خودش را به نفهمی و خواب زده فایده نداره... بحث با کسی که توان درک منطق نداره فایده نداره... چنین شخصی هدفی غیر از توجیه نداره... حتی اگر در دیکتاتوری محض باشه توجیهاتش اکثرا اینه که فلانی هم دیکتاتوریه... فلان جا هم مردم ریختن توی خیابون یا فلان جا پلیس چکار کرد و غیره... این افراد هدفی ندارند مگر اینکه شرایط اقتصادی و اجتماعی اونقدر به خودشون سخت بشه که بفهمند که دارن چه گهی می خورند و بعد به فکر داشتن هدف و خلاص شدن از وضعیت بیافتند.بحث کردن با اینها وقت تلف کردن است وقتی نمی خوان مطلب رو درک کنند و نکته و منطق پشت مطلب رو بگیرند. وقتی توان تفکیک مسائل از هم رو ندارند و دائما مسائل رو قاطی میکنند. البته نیاز به بحث هم نیست... دموکراسی بستری است برای ابراز نظر حالا هر نوع...

اینهمه با فکر پس و پیش زندگی کردی.. بیا از این به بعد بدون فکر و با کمترین فکر و قضاوت و کی چی می گی کی چی نمی گه و غیره زندگی کن... انگار یه زندگی به سبک دیگه رو می خوای شروع کنی... + نوشته شده در شنبه بیست و هفتم فروردین ۱۴۰۱ ساعت 19:21 توسط بینام  |  بخوانید...

الگوریتم، ایده، مفهموم، تئوری همشون مهم هستند و خوبه که آدم یادشون بگیره... اما تحلیل و طراحی نرم افزار و برنامه نویسی هم مهم هست... مثلاً همین شی گرایی ایجاد شده که برنامه نویسی راحتتر بشه... توسعه ن...

یه جورایی یادگیری ما شبیه یادگیری با ناظر هست، ما یک پیش بینی می کنیم، نتیجه درست رو می بینیم و سعی می کنیم که روش و دیدمون رو جوری اصلاح کنیم که بتونیم پیش بینی بهتری داشته باشیم....کلاً یکی از فواید خوندن نظرات و جوابهای دیگران این هست که ببینی چقدر با نظرات و پیش بینی های تو منطبق هستند و همین خودش باعث یادگیری می شهپس از این قضیه در خیلی موارد استفاده کن، همیشه سعی کن پیش بینی کنی چی ممکنه جواب باشه و ببینی چه افرادی همون حرف تو رو زدن...

دیگه الگوش رو پذیرفتم، موارد زیادی برای عدم تمرکز روی درس و کار پیش میاد... شاید پاشی و کاری بکنی، مطلبی بخونی، ولی فقط یادت باشه سعی کن باز هم به زور که شده هر جور شده برگردی سر برنامه و کار و درس،... کم کم می بینی وقت بیشتری گذاشتی...

برای چی بنویسم؟ چرا دوباره خودم رو در هیجان قضاوتهای دیگران قرار بدم؟؟؟؟ چرا دوباره فکر کنم کی خونده چی برداشت کرده؟ یا قراره این نوشته ها چیو عوض کنه؟؟؟ حالا چارتا آپ گرفتم کدوم مشکل حل میشه و یا فال...

همه ما به عنوان انسان باید بر برخی احساسات , خود تسلط , داشته باشیم... اما لازمه تسلط , بر احساسات , اینه که احساسات خود و منشاء اونها رو بفهمید....

کمال, طلبی, اینجا هم مطرح هست.... توی این دنیا صدها علم جورواجور هست و فهم هر کدومشون نیاز به مطالعه و تحقیق و تفکر و تفحص داره، هیشکی نمی تونه توی همه این زمینه ها عالم دهر بشه... این یک اصل پس هیچ وقت...

دلم برا بچم تنگ شده، اون خنده هاش، معصومیتش، حرفهای شیرینش... دوستش دارم... از خون و رگ منه... برگردم بغلش کنم... برگردم بوسش کنم..... شاید هم راست می گن که آدمها نسبت به هم حس دارند و مغناطیس دارند.......

سخت نگرفتن (مثل حسی که دیروز برای, خونه ع داشتم... بدون فکر، بدون فکر به لباس، بدون فکر به نحوه برخورد، بدون فکر به صحبتها، فقط حس کنی که از زمانی که هستی لذت می بری.... پس سخت نگیر... دیگه بسه، دیگه ...

واقع بین باش، البته یک جاهایی حق با ماست و یک جاهایی هم حق با اونهاست این رو قبول کن! مثلا چه معنی داره که یک شخص سنی نتونه رییس جمهور بشه؟ از دید یک شخص خارجی ، یک حکومت برپایه مذهب معنی نداره، و خوب راست هم می گن و این ربطی به تاریخ و ... نداره، خوب ولی البته خودشون هم مشکلاتی دارن، دخالتهایی داشتن، از عربستان حمایت می کنند و ... پس صددر صد حق با کسی نیست. البته الان برای ما و زندگی ما، مهمترین ...