افکار من

بی قضاوت بودن یعنی خیلی روی مسائل ارزش نگذاری... بیشتر هدفت یادگیری باشه... هدفت نسبی باشه... نسبت به موقعیت و اطلاعات قبلی هر تجربه می تونه درس های جدیدی داشته باشه... پس ارزش گذاری شکست و یا موفقیت معنی نداره... در هر دو حالت شاید بشه بگی موفقیت است... در هر دو حالت چیزی یاد گرفتی و باید پیش بری...حس ها مختلف است... در حالی که شخصی درجات بالای علمی داره ممکنه در چاپ یک مقاله موفق و در چاپ مقاله دیگری موفق نباشه... نباید دومی باعث نگرانی و دلخوری بشه... حالا تصور کن شخص بی سوادی که انجام یک کار و یا داشتن یک درآمد رو موفقیت می دونه و با همین خوشحال است... مسلما از لحاظ علم و سواد همچنان شخص اول در درجه بالاتری است اما شخص دوم هیچگاه به اون مسائل برخورد نداشته...پس شخص اول باید نسبت به موقعی...

قبلا هم بارها گفتم که دلیل خیلی از پرهیزها و استرس ها کمال طلبی است...به دنبال خودش حساس بودن رو میاره... حتی حساسیت به کوچکترین انتقادات ... با این ترس که نکنه از اون ایده آل فاصله بگیری... اینکه فکر می کنی باید یه ایده آلی صورت بگیره ... در حالیکه حتی خیلی وقتها ایده آلی وجود نداره... همه چیز نسبی و قابل قبول یا سلیقه ای است و یا اهمیتی نداره... اگر این حس رو کنترل کنی کارها خیلی راحت تر و بهتر جلو می ره... حساسیتت کمتر می شه... ثباتت بیشتر می شه... مودی نمی شی... به خودت اعتماد می کنی و از خودت لذت می بری بخوانید...

حالا هر چقدر نوشتنش برام سخت بود حالا فرستادنش شده معضل... چه می دونم چه مرگمه... به هر حال قبلا هم از این سوال نمی دونم چرا خوشم نیومده بود... چه گیری کردیم... ازدواج... زندگی یه شخص دیگه... نشناختن خود... افکار مسخره و زائد... سر رفتن حوصله ها و صبرها...جه می دونم... حرفی برای گفتن نبود... تخفیف بده بفرستش... مقایسه ها ... فشارها... لعنتی حکومت ... بی عدالتی....اشتباهات یا نا اشتباهات و گیج شدن که چی خوبه چی بد و یا اصلا چرا قضاوت... بخوانید...

امروز اراده کردم و بلاخره سر صحبتی باز شد... بد نبود... رمزش این بود که همین کمال طلبی نداشته باش و کمال طلبی رو بگذار کنار... در حدی که نه اون لحظه خیلی فکرش رو بکن و نه حتی الان... چیزی گفتیم و گفته شد... یه چیزهایی هم دست هیشکی نیست...حتی الان می فهمم که دلیل اون زمانها هم همین کمال طلبی لعنتی بود.... بخوانید...

کمال طلبی و بلاخره تصیمها و انتخابهای مختلف مشکلی نداره... فقط به این شرط که این انتخابها و کمال طلبی و غیره موجب استرس نشه... یعنی مهم اینه که به هیچ دلیلی دچار استرس نشی و یا بتونی منبع استرس که می تونه کمال طلبی باشه رو شناسایی و خنثی کنی... مهم همون آرامش و بی خیالی است. بخوانید...

بابا صنعت شریفم سر .... نمی خوام... نه دکتر باشم نه استاد باشم... با فوق دیپلم مکانیک الان وضع و کار و زندگی شون از من بهتره... چه گوهی بخورم... اینها رو فراموش کن... ببین چقه غلطی باید بکنی... اون کیری هم بدجور وقتم رو گرفت... هیچ گوهی هم از توش در نیومد... شاید متمرکز بودم مقاله بهتری می دادم... پراکنده شد... ریده شد به زندگیم... البته اینها چیز جدیدی نیست شروع کن به ارسال اون کیری ببین چی می خواد بشه اه...به درک ... برو ببین کاری چیزی بهت نمی دن... بخوانید...

خلاصه خیلی از حرفها و رویکردها این بود که به دیگران و حضورشانببی اهمیت باشی، و کاری و حرفی که دلت میخواد رو بگی... به ویژه اینکه بعدش حتی فکر هم نکنی،... هر چقدر هم آشنا بشی، مثل همین انصاری یا قاسمی باز بی توجه به اونها و طبق میل خودت رفتار کنی، اینجوری به نفع خودت و اونهاست بخوانید...

همونی که گفتم... اون کارت معرکه بود... معرکه بود...ولی امید و ناامیدی و غیره از همین ارتباط دادن های بی خود شروع می شه... باید بتونی جدا کنی مسائل رو و بلند پرواز نباشی... مثلا به شکل کلی من توی هوش مصنوعی خبره هستم... توی برنامه نویسی حرف ندارم... چون کار کردم و خلاقیت لازم رو دارم... اما خوب مثلا توی مکانیک یا برق به شکل حرفه ای خیلی نمی دونم... حالا قرار نیست به خاطر کمال طلبی بگم نه من یا باید در همه رشته ها خبره باشم و یا اینکه هیچی نیستم... این یک نوع تفکر صفر و یک است... بقیه مسائل هم همین است... نباید به خاطر وسواس و بلندپروازی مسائل غیر مرتبط رو به هم ربط داد... در زمینه هوش مصنوعی ادعات می شه و در زمینه برق متواضعانه می گی که آماده یادگیری هستی و خیلی چیزهاش رو نمی دونی و برات سوال...

توی توییتر یک گروه دیدم به اسم ری استرات... نمی دونم واقعی هستند یا نه و یا پروژه خود رژیم هستند و شاید هم سایبری ولی خیلی افکار چرتی داشتند... مثلا ضد زرتشتی!!! ضد بهایی!!! حامی کورش!!! حامی علی!!! یک ملغمه ای بودن برای خودشون....خیلی هم راحت به اقلیتها تعرض و نفرت پراکنی می کردند... دقیقا توی همین مایه ها یکی مثل رافئی پور هست که باز نسبت به بهایی و یهودی و غیره نفرت پراکنی می کنه...مذهب چیه؟ گفتن دروغ نگو... حالا چه علی گفته باشه چه عمر... مهم این است که دروغ نگویید... چه اهمیتی داره چه مذهبی هستی وقتی راحت دروغ هم می گی... به عقیده همدیگر احترام بگذرایمبعد دیدم بابا اصلا انگار تعصب بی جا به هر مذهبی (هرچی می خواد باشه) خودش نوعی جهل و حماقت است... در این راستا هر گروه افراطی ممکنه قرار ...

در این پست میخوام فرق فرض و هدف رو بگم... خیلی از ارزشی ها که علیه حجاب موضع می گیرند بی حجابی را معادل ولگناری و هرزگی و غیره می دونند... هرچند این اصطلاحات نیاز به تعریف و معیار داره... آدمها رو نمی شه از روی ظاهر قضاوت کرد. از طرفی حدی از جاذبه نیز مشکلی نداره... بخشیش نیز مربوط به زیبایی است.اما فرض کنیم که مشکل با ولنگاری داریم. اوکی ما می تونیم تلاش کنیم که به اون سمت نریم. اما اون اشخاص فرضشون اینه که بی حجابی معادل ولنگاری است. این غلط است. می شه جامعه بی حجاب داشت که خیلی هم خانواده دوست، متعهد و محترم هستند. می شه جامعه ای داشت که حجاب دارند ولی خانواده ها و افراد تعهد لازم را ندارند. یک حالت هم هست که بخشی با حجاب باشند و بخشی بدون حجاب. اما فرض این افراد این است که باید کل جامعه ...

بحث کردن با کسی که خودش را به نفهمی و خواب زده فایده نداره... بحث با کسی که توان درک منطق نداره فایده نداره... چنین شخصی هدفی غیر از توجیه نداره... حتی اگر در دیکتاتوری محض باشه توجیهاتش اکثرا اینه که فلانی هم دیکتاتوریه... فلان جا هم مردم ریختن توی خیابون یا فلان جا پلیس چکار کرد و غیره... این افراد هدفی ندارند مگر اینکه شرایط اقتصادی و اجتماعی اونقدر به خودشون سخت بشه که بفهمند که دارن چه گهی می خورند و بعد به فکر داشتن هدف و خلاص شدن از وضعیت بیافتند.بحث کردن با اینها وقت تلف کردن است وقتی نمی خوان مطلب رو درک کنند و نکته و منطق پشت مطلب رو بگیرند. وقتی توان تفکیک مسائل از هم رو ندارند و دائما مسائل رو قاطی میکنند. البته نیاز به بحث هم نیست... دموکراسی بستری است برای ابراز نظر حالا هر نوع...

در جواب نظر یکی از دوستان باید بگویم که فرهنگ ایرانی با قدمت چندین هزار ساله مسلما ارزشمند است. زمانی که خیلی از کشورها همدیگر را می کشتند ما کورش بزرگ یا سعدی را داشتیم که از انسان دوستی صحبت می کردند. فرهنگی غنی و پیچیده داریم.اما این نباید باعث شود که برخی مشکلات خود را نبینیم و در صدد رفع آنها برناییم. البته ایران کشور بزرگی است و خرده فرهنگهای خاص خود را دارد. از دید کلی من حداقل به سه فرهنگ می توانم اشاره کنم.۱) خانواده های محافظه کار و مذهبی و سنتی یا همین بچه حزب اللهی ها۲) پایتخت نشین ها بویژه شمال شهر نشینها که بیتشر متاثر از فرهنگ غرب و مدرن هستند.۳) اکثریت ملت مثل خود ما که شاید خانواده چادری بودند، یکی نماز می خواند، چهارتا نمی خوانند. یکی روزه می گیرد، چهارتا نمی گیرند. این فره...

اینهمه با فکر پس و پیش زندگی کردی.. بیا از این به بعد بدون فکر و با کمترین فکر و قضاوت و کی چی می گی کی چی نمی گه و غیره زندگی کن... انگار یه زندگی به سبک دیگه رو می خوای شروع کنی... + نوشته شده در شنبه بیست و هفتم فروردین ۱۴۰۱ ساعت 19:21 توسط بینام  |  بخوانید...

در ادامه "فهمیدن و نفهمیدن" خیلی از مباحث یادگیری پیدا کردن تفاوت بین مفاهیم و تفکیک اونها از هم هست... یعنی مثلاً چرا این گفته شد و فرقش با قبلی چی هست... بیان تفاوت و شباهتهای روشها بخش زیادی از دروس است....

یه جورایی یادگیری ما شبیه یادگیری با ناظر هست، ما یک پیش بینی می کنیم، نتیجه درست رو می بینیم و سعی می کنیم که روش و دیدمون رو جوری اصلاح کنیم که بتونیم پیش بینی بهتری داشته باشیم....کلاً یکی از فواید خوندن نظرات و جوابهای دیگران این هست که ببینی چقدر با نظرات و پیش بینی های تو منطبق هستند و همین خودش باعث یادگیری می شهپس از این قضیه در خیلی موارد استفاده کن، همیشه سعی کن پیش بینی کنی چی ممکنه جواب باشه و ببینی چه افرادی همون حرف تو رو زدن...

اولاً افراد فرق می کنند من چه می دونم چرا سلایق و عقاید افراد مختلفه... آدمها فرق دارند، بنا به شرایطشون حتی دیدشون به خودشون حتی هورمونهاشون.... درجه عاطفی بودن، درجه پرخاشگری، درجه صبر... توی قیافه ...

کسی رو بالاتر از خودت ندون... اگر هر کاری هر کی کرده تو هم می تونی انجام بدی... میدون رو برای بقیه خالی نکن... فکر نکن کار شاقی هست... اونها بزرگترند، اونها بهتر می فهمند، اونها اجتماعی بودند... نه اونها هم یک خپل و بچه ای مثل بقیه...پس اگر هر کی می تونه پس من هم می تونم و شامل من هم می شه......

ایجاد و آزمایش فرضیه اساس کار پژوهشی هست... همیشه از فرضیه های ساده تر شروع کن و آزمایش ها آسونتر انجام بده و به فرضیات بزرگتر برو...

کمال, طلبی, اینجا هم مطرح هست.... توی این دنیا صدها علم جورواجور هست و فهم هر کدومشون نیاز به مطالعه و تحقیق و تفکر و تفحص داره، هیشکی نمی تونه توی همه این زمینه ها عالم دهر بشه... این یک اصل پس هیچ وقت...

پشت خیلی از مسائل همین تفکر صفر و یک چه در مورد خودت و یا دیگران هست.... باید یاد بگیریم که همه چیز برای همه کس نسبی هست....