افکار من

مشکل همه فکرها و کارهای ما اینه که واکنشی هست... بله چون یاروی مسخره هندی این حرف رو زد پس من حق رو به اینها می دم... یا چون یارو اون حرف رو زد و من ازش خوشم نمیاد پس من حق رو به اینها میدم... اصلا چه...

چه سودی داره که طرف حرفهای تکراری بزنه؟ به همین خاطر می خوام بگم که قرار نیست بری در مورد قبل از این ماجرا حرفی بزنی و یا حتی اگر اون شروع کرد تو هم جوابش رو بدی! موضوع حرف اونه و اینکه باید روی حرفش باشه به عنوان یک انسان و کمک کنه ماجرا درست بشه! همین...

این مطلب رو هم می خواستم در ادامه اون قبلی بنویسم به نظرم زیادی محتاط بودی تا حدی که یک سری حرفهای عادی و اصرارها و خواهش ها رو هم کنار گذاشتی، نمونه بارزش همین چهارماه مرخصی بود در صورتی که واقعا مسئله خاصی نبود و شاید باید همون روزها حل می شد. الان هم باید این پیگیری، اصرار و در کنارش تحلیل درست که ناشی از گوش دادن درست و سعی در پاسخ به اون هست رو بکار بگیری...

اینقدر فکر کردی تتوری ریختی که چه جوری به آدما برخورد کنی .... چه جوری دوست بشی .... در صورتی که اینکار راههای عملی داره تا تئوری! یک مهمونی، یک سفر، بازی، گردش، کار مشترک می تونه باعث خیلی از ارتباطها بشه...