افکار من

افکار  منتجزیه تحلیل های فکری و خصوصیحالتببین اون شخصیت و تمایلات نوعی حالت روانی است. یعنی به دلایل مختلف ممکنه بخواهی توی یک حالت روانی قرار بگیری... با این حال باز می تونی خودت رو مدیریت کنی... حالت روانی رو منکر نمی شی و اگر دست داد چرا که نه، اما این تناقضی با چیزهای دیگه نداره و می تونی به کارت برسیو شاید مهمترین حالت روانی هم آگاهی به حالات روانی مختلف اما مدیریت و یک نگاه فراتر است....

افکار  منتجزیه تحلیل های فکری و خصوصیپاسخ به نظرنظر کاربر در مورد پست قبلی:سلام.وقتی قائل باشیم به خالقیت خدا، اون وقت باید به یه دستوری از طرف او هم قائل باشیم، چون هر چیزی که تولید میشه حتما بروشور هم داره، به زبون ساده همین میشه دین. حالا اینکه دین دقیقا چه شکلی هست و آیا این دین هایی که می‌بینیم درست هستند یا دچار تحریف شده اند و یا اینکه همه اینهایی که دم از دین میزنند واقعا کارهاشون خداپسندانه هست یا نه، بحثش جداست... ولی خرافه با دین فرق دارهحالا ممکنه یکی اسم اون را دین نگه، یکی هم به خر...

به هر حال اشتباهات پیش میاد... نمونه اش همین بازی ایران قطر که با بی تجربگی باختند... بگذریم.... خدا کنه اشتباهات در همین حد امروز کوچک باشه..اما باز نیاز به روحیه داری... بخوای کار کنی برخورد داشته باشی با دیگران... مخصوصا که توی برخی مسائل عالی هستی... صاحب سبک و ذوق و هنر و مهارتی... از مهارت و تجربه و دانشت نگذر و به همین خاطر همواره روحیه داشته باش...فقط تعمیم ندهالان هم شاد و خوشحال و با روحیه باش... هر زمان که می شه با روحیه و مصمم باش... درست می شه... و با موفقیت خوب شادی کن... اما مودی هم نباش... آرامش در همه حال مهمترین چیزه بخوانید...

من کارم خوبه و خیلی هم تجربه دارم... بله مغازه دار نبودم که کار روتین و تکراری داشته باشم حتی یک کارمند... در حال یادگیری بودم همواره... اما روی بعضی هاشون خیلی وقت گذاشتما... درسته تجربه الان من حاصل اون کارهاست... بلاخره فلسک هم فریمورکی بود...می خوام از تجارب یه بهره اقتصادی ببرم... ولی خوب فعلا باید این کار رو تموم کنم ... یعنی هر چی تجربه دارم بزارم روی اون کار...انشالله به وقتش از همه این تجارب استفاده بهینه ای بکنم... بخوانید...

اضطراب وسواس میاره... برای رهایی از اضطراب باید منطقی و واقع بین باشی البته خوشبین هم باشی چون نمی شه خیلی هم چیزهایی رو پیشبینی کرد... ولی داشتن یک حس مثبت خوبه.. .اما برای داشتن این حس مثبت فقط به خودت تکیه کن ... از خرافات و وسواس بپرهیز... بدون که اینها تاثیری ندارند... خودت رو سرزنش نکن... حتی بگو خوب بود... بگو تلاشم رو کردم و واقعا هم تلاشت رو با در نظر گرفتن یک واقع بینی بکن... بخوانید...

اگر بنا به زبان منطقی و جدی باشه که داریم می گیم آقای محترم داری زور می گید. این نظام نوعی نظام دیکتاتوری است... شایسته سالاری وجود نداره... برای چه؟ برای چه باید حق ملت خورده بشه؟ برای چی نباید دموکراسی و شایسته سالاری داشته باشیم؟اما وقتی زور می گن و جالبه که پشت دین و اعتقادات هم قایم می شن، خوب مردم چاره ای جز زدن این موضوعات و البته زیرسوال بردن صداقت و عقلانیت اینها ندارند... دیگه احمق فحش نیست یک توصیف است... دیگه خائن و جیره خور فحش نیست یک توصیف است... کی با دشمنش لاس می زنه... کی مقابل دشمنش داد نمی زنه.... چرا بریزه توی خودش حرف دلش رو؟آخه اینها آدمن... جانورهای دو پا.... اگر زور نمی گفتند و راضی به سهم خودشون بود کسی کارشون نداشت...اینجا دیگه جای چه می دونم کتابی و آدابی حرف زدن...

روز خوبی بود. طبیعت زیبا و گلها و جوی و نهر ... لذتی بردم.. غذای خوبی هم بود... کم فکرتر از همیشه و اتفاقا راحت تر و ریلکستر... به چی فکر کنم به کی فکر کنم...روز به روز دارم می فهمم که همش همین حال است... حال... گاهی وقتها اینجاییم.. گاهی وقتها توی خونه... گاهی وقتها توی ماشین... گاهی وقتا این ور و اون ور... و همیشه داریم کاری می کنیم ... مسئله ای حل می کنیم... به چیزی فکر می کنیم... از طبیعت لذت می بریم ... کار کشاورزی می کنیم... می خوابیم می خوریم و فکر می کنیم... ولی همینه... همین حال است... حال... با پدر و مادریم... با دوستانی هستیم و دوباره سالها با اون دوستان نیستیم... با افراد دیگه هستیم... به خاطرات فکر می کنیم.. به آسمون نگاه می کنیم... به موسیقی گوش می کنیم... اما همش همین حال است....

من شهرستان هستم و اینجا هم مثل بقیه جاها صدای ترقه میاد. اما از امروز حس می کنم قرار است اتفاقات مهمی بیافتد.... با شنیدن برخی اخبار از تهران و بقیه جاها این حس تقویت شد. امیدوارم مردم همه سالم و سلامت باشند ولی بتونند یک حضور خوب دوباره به نمایش بگذارند. بخوانید...

شاید یک نکته ای که از این برنامه یاد گرفتم این بود که متغیرهای وضعیت رو زیادی نکن... وضعیت ها رو به شکل ورود و خروج از توابع نگاه کن... چون داخل هر تابع که می ریم متغیرهای داخلی خودش رو داره...اشتبا...

آروم... ریلکس... یک سری کارها و یا شاید خیلی از کارها رو به خاطر خودت بکن.... بگو فکر می کنم به خاطر خودم، به خاطر حسم... قصد دارم که برم، خیلی آسونه... اونها کاری به من ندارند... بلکه من تنها دارم وظیفه ام رو انجام می دم... اونها حرفی ندارند که بزنند... بحث اونها نیست... این کاریه که خودم حس می کنم وظیفم هست... و دارم وظیفم رو انجام می دم... به خیلی از کارها با این دید نگاه کن و راحت و ریلکس و با تمرکز روی هدف خودت انجامشون بده......

نکته آخر اون بحث هم این بود همینطور که خوشت نمیاد یکی سرخوشی اعصابت رو خرد کنه و یا حرف ناربطی بزنه... به خودت هم نپسند که بخوای با یک سری حرکات اعصاب کسی رو بی جهت خرد کنی.. بله دفاع می تونی بکنی و خودت رو آروم کنی با همون تکنیک برگردوندن شرایط به خود طرف ولی خوب بیشترش دیگه نه و سازنده هم نخواهد بود.......

اولاً که هدف واقعاً امتحان, نیست و یادگیری است... اما اگر بخوای یک سری موارد رو برای امتحان, در نظر بگیری، این موارد قابل ذکر...در امتحان, چه اتفاقی می افته؟ شما با یک سری سوال روبرو می شید که باید اول ا...

این دنیا خیلی بزرگ و زیباست... اگر دنیا رو زیبا و پیچیده و جالب و هیجان انگیز نگاه کنید، ... سر در آوردن از هر قسمتش می تون براتون جذاب باشه و این خودش یک هدف باشه... مثلاً توی هوش مصنوعی ما چگونه می ...

خیلی هم حریص نباش، ایده آلیست هم نباش... سعی کن معنی بهتری برای زندگی پیدا کنی که وابسته به رقابتهای بی خود نباشه... هدف کسب دانش باشه، هدف مهارت و بینش باشه... به قول یارو هر روز چیز جدیدی یاد بگیری....

یک نکته دیگه در یادگیری این هست که مثلاً قبلاً فرمولی یا راه حلی دیدی درست تو ذهنت نمیاد.. در جواب مسئله سعی می کنی هر چیز که یادت میاد رو بنویسی و جلو بری، بعد دوبار فرمول رو مرور کنی و ببینی کجاش اشتباه داشتی، کجاش رو کم و زیاد نوشتی... این خودش خیلی توی جواب دادن به سئوالات موثر هست...

به خودم گفتم من پدر یک بچم که می خوام براش الگو بشم... گفتم مگه اونها چه فرقی با من دارند؟ چی باعث می شه احساس مدیریت کنند، کی گفته اونها باید بتونند .... البته اون ها هم اشتباه می کنند اگر کار تیمی ب...

مرتیکه سیمرغ والا... خوب شاید شرایط کارش ایجاب می کرده.... حقش رو گرفته! شاید هم من شرایط کارم ایجاب نکرده! نمی دونم ولی وقتی به این چیزها فکر می کنم ناراحت و افسرده می شم، شاید باید می رفتم حقم رو می گرفتم ولی مس مس کردم تعارف کردم، آخرش هم شد این به قول یارو افراد چقدر از حقوق شهروندیشون آگاه هستند؟ شدیم یک ملت تعارفی که با مال مردم خورها و دیکتاتورها هم تعارف داریم.... گذشته و آینده را باید با...

ترس از اینکه نکنه ناراحت بشه نکنه بهش بر بخوره، بله شاید بخوره ولی من هم چاره ای ندارم اونها هم کم کم درک می کنند و من کارم جلو می ره...

بد نبود! انرژی زیادی نذاشتم و تازه سعی کردم با انرژی کم و خوشحالی رفتار کنم دیدم یه چیزایی اصلا واجب که جلو بری دست بدی، حالی بپرسی لبخندی بزنی، شوخی بکنی و خود شوخی های ریز بهترن بحث هستند، بحث های کوچکی بکنی ... و خیلی هم طبیعی! چرا که نه ...

به هر حال شاید اینها چیز زیادی رو از معمای دنیا رو حل نکنه ولی بلاخره همه اینها یک انتخاب هست، و آدم به یه سری چیزها نیاز داره و همه هم در همین وضعیت هستند چون کار دیگه ای از دست آدم بر نمیاد. می شه یه بحث مدیریت شده که در حین اون آرامش داری رو با یک شخص انجام داد....